RSS
 

Archiwum dla kategorii ‘Biblia i jej znaczenie w moim życiu..’

Zbliża się nowa epoka – miłości bliźniego do bliźniego..

25 sie
Dzisiaj w XXI wieku n.e. warto cofnąć się do piątego tysiąclecia p.n.e.
Dlaczego ?
To w tamtej epoce  rozpoczęło coś się dziać z naszym braterskim światem, co dzisiaj osiąga swoje epogeum i niebawem odejdzie w przeszłość.
Babilon – pierwsza potęga cywilizacji ludzkiej ( teren dzisiejszego Iraku ) rozpoczął podroż dwóch sobie obcych narodów. Obcy pod względem postrzegania. Z Babilonu a konkretnie z bogatego miasta Ur wywodził się ojciec narodu zwanego – Izrael.
Kim był Abraham ?
Abraham, syn Teracha, był takim samym mieszkańcem Babilonu, jak i inni w jego otoczeniu. On również czcił bożków. Co więcej, jego rodzina cieszyła się szacunkiem i uznaniem dzięki temu, że zajmowała się wyrobem i handlem figurek bożków, co było zajęciem całkiem dochodowym.
Podobnie jak jego sąsiedzi, Abraham pewnego razu poczuł, że jego pragnienia znacząco wzrosły. Jednak w tej nowej sytuacji zaczął on zachowywać się inaczej, w porównaniu z innymi. Prymitywne wierzenia w martwych bożków przestały go zadowalać. Zechciał czegoś więcej. Tak jak i czegoś więcej zapragnęli okoliczni mieszkańcy.
Kiedy ludność Babilonu zamieniła wiarę w bożków na pielęgnowanie bezgranicznego egoizmu, Abraham uświadomił sobie coś, co nie było znane jeszcze nikomu. Zrozumiał on, że całym naszym życiem steruje egoizm i ludzie podążają za nim w naturalny sposób ( jest ich naturą ). Jednak, wraz z tym, mają oni szansę wykorzystania swojego egoizmu jako siły prowadzącej do pozytywnych zman.
Abraham obserwował swoich znajomych, którzy oddalali się od siebie coraz mocniej, mimo, że jeszcze niedawno żyli w braterskiej miłości. Rosnący egoizm prowadził ich do nienawiści bez powodu. Starał się on nauczyć ich zbliżenia wbrew rosnącemu egoizmowi. Opierając się na włanych duchowych odkryciach, Abraham wyjaśniał ludziom, że gdyby podnieśliby się nad swoim egoizmem i ze wszystkich sił postaraliby się utrzymać w braterskiej miłości, to osiągnęliby nawet większe połączenie z Wyższą siłą – jakim jest nasz Stwórca.
Była to główna idea, której nauczał Abraham: rola egoizmu nie polega na tym, aby podzielić ludzi, lecz w tym, aby podnieść się nad nim i zwiększyć i umocnić wzajemną miłość. Kiedy człowiek dokonuje wysiłku stanowienia jedności  w braterstwie ludzkim – zauważa, iż zaczyna odkrywać Wyższą siłę  - samego Stwórcę.
Abraham opisał woje odkrycia w księdze i nazwał ją Sefer Jecyra (Księga Stworzenia). Zgodnie ze swoim duchowym poznaniem, dodał on do swojego imienia literę ? i zaczął nazywać się Abraham. W ten sposób zaczął masowe rozpowszechnianie swojej metodyki, starając się opowiedzieć o niej wszystkim w przystępnej formie. Jednak tylko nieliczni mieszkańcy Babilonu przyjęli nauczanie pierwszego na świecie kabalisty.
Ci, którzy zgodzili się słuchać „duchowego rewolucjonisty”, stworzyli pierwszą grupę kabalistyczną, która z czasem stała się narodem żydowskim. Większość z nich uczyła się metodyki Abrahama na lekcjach, których udzielał on w swoim słynnym namiocie. Razem z żoną Sarą otworzył on wejście dla wszystkich. W księdze „Midrasz Raba” mówi się o tym, że Abraham zapraszał gości do swojego domu, ugaszczał ich i prowadził do świata duchowego.
Dla tych, kto nie dojrzał jeszcze do pojęcia nowej nauki, Abraham opracował bardziej „lekkie” metodyki duchowe, odpowiadające korzeniom ich dusz. Tora opisuje nam, jak Abraham polecił udanie się swoim ludziom do Kedem (dzisiejszy Dalszy Wschód), gdzie w późniejszym czasie powstały wschodnie nauki: „synów zaś, których miał z żon drugorzędnych, obdarował i kazał im jeszcze za swego życia odejść od Izaaka ku wschodowi, do kraju leżącego na wschód.” (Księga Rodzaju. 25,6)
Przedstawiciele różnych gałęzi dynastii Abrahama stali się później założycielami współczesnych religii.
Abraham, jako pierwszy człowiek w historii, zdał sobie sprawę, że istnieją zaledwie dwa rodzaje stosunku do rzeczywistości, w której istniejemy:
albo człowiek krok po kroku odkrywa wyższą rzeczywistość w swoich wewnętrznych odczuciach poprzez pracę z rosnącym egoizmem, albo spełnia jego wymagania.
Metodyka Abrahama była absolutną nowością i stała się kamieniem milowym w postrzeganiu samego siebie i otaczającej rzeczywistości. Dlatego Abraham jest nazywany największym rewolucjonistą w historii. Nazywają go ojcem narodu żydowskiego, ponieważ był on faktycznym założycielem tego narodu. Chrześcijaństwo nadało mu przydomek Ojca wiary.
Mieszkańcy Babilonu, którzy podążali za nim, utworzyli grupę kabalistyczną. Ta grupa rozrosła się do rozmiarów narodu, który z biegiem czasu stał się narodem Izralea, różniącym się od innych tylko swoją misją historyczną, dla której był on stworzony. Tą misją jest realizacja duchowej metodyki Abrahama.
Zgodnie z kierunkiem swojego rozwoju, grupa kabalistyczna Abrahama zaczęła nazywać się „Izrael”. W języku hebrajskim to słowo składa się z dwóch części – jaszar (???) i el (??), co oznacza „prosto do Wyższej siły”. Wyniki badań naukowców potwierdzają fakt, że dzisiejszy naród Izraela jest genetycznie identyczny ze starożytno – babilońskim narodem.
Należy zauważyć iż;
Światowe realia ostatnich wieków bardzo przypominają realia czasów starożytnego Babilonu. Po pierszej fali rewolucji gospodarczej nastąpiło przyspieszenie rozwoju we wszystkich kierunkach, które tylko można sobie wyobrazić. Energetyka i transport, telewizja i radio, kino i giełda, przedmioty rozkoszy i jedzenie dla smakoszy, wysoka technologia i demokracja – rozwkit tego wszystkiego nasątpił całkiem niedawno. Egoizm, który po raz pierwszy wyrwał się z kajdan w starożytnym Babilonie, sięgnął szczytu swojego rozwoju na początku XX wieku. Dziś rośnie on nieporównywalnie szybciej niż w poprzednich epokach, co więcej, ciągle przyspiesza. ( tzw Wyścig szczurów )
Wraz z przyspieszeniem rozwoju technologii, wielu z nas wyraźnie odczuwa, że żyjemy w analogicznie podobnym miejscu do Babilonu. Coraz więcej ludzi udaje się na poszukiwania czegoś leżącego poza granicami rozkoszy naszego świata, nawet tych najbardziej kuszących.
Podobnie jak i Abraham, zaczynamy zdawać sobie sprawę, że ślepa pogoń za egoistycznymi przyjemnościami jest skazana na niepowodzenie. Poruszając się tą ścieżką wielu już odczuło, że zmiana podejścia do życia jest niezbędna. Pełne niezadowolenie jest przyczyną epidemii depresji – najbardziej popularnego schorzenia obecnych czasów.
Mało tego, że wewnętrzne kryzysy narastają w ludziach w ciągu ostatniego stulecia, to jeszcze i zewnętrzna rzeczywistość nie wydaje się być lepsza. Wojny światowe, terroryzm, globalne zagrożenie broni atomowej, wzrost ubóstwa, kryzysy ekologiczne, kryzysy w nauce i sztuce – to wszystko zwiększa przeczucie, że klucz do rozwiązania tego chaosu znajduje się na wyższym, bardziej globalnym poziomie. Dzisiaj potomkowie cywilizacji babilońskiej – innymi słowy, cała ludzkość – tak jak i Abraham, zdaje sobie sprawę z istniejącego kryzysu.
Poszerzające się pojmowanie globalnego kryzysu prowadzi świat do tego samego stanu, w którym znajdował się Babilon 5 tysięcy lat temu. Jednakże, istnieje znacząca różnica – dzisiaj ludzkość, zamieszkująca już całą kulę Ziemską i licząca miliardy osób, jest już gotowa słuchać. Dojrzała już dla przyswojenia i realizacji metodyki Abrahama.
Metodyka Abrahama w nasze dni..
W starożytnej Mezopotamii metodyka Abrahama nie znalazła zbyt wiele zwolenników. Metodyka, którą odkrył Abraham, nazywa się Kabała. Jak już było powiedziane, Abraham starał się rozpowszechnić ją wśród mieszkańców Babilonu, jednak większość z nich nie wykazywała zainteresowania.
Skutkiem tego był podział rozwoju ludzkości na dwie części, który został zapoczątkowany w starożytnym Babilonie: naród Izraela i inne narody świata.
Misja Izraela dla całej ludzkości ..
Celem kabalistycznej grupy, którą założył Abraham, był rozwój metodyki kabały w zamkniętym społeczeństwie, przechować ją w tajemnicy i doczekać się tego czasu, kiedy reszta ludzkości uświadomi sobie, że rosnący egoizm przynosi zło. Abraham wiedział, że w końcu ostatniego etapu rozwoju egoizmu, ludzie trafią do sytuacji bez wyjścia będąc w wielkiej rozpaczy wynikającej ze sposobu swojego istnienia. Przewidział on, że tylko wtedy ludzkość będzie gotowa przyswoić i zastosować jego metodykę.
Taki był cel jego grupy, dlatego też była ona wybrana spośród całej ludzkości, otrzymawszy takie nazwy, jak „światło dla narodów”, „naród wybrany” itd. Tej grupie ludzi powierzono specyficzne zadanie – być przykładem dla ludzkości, realizując metodykę Abrahama i rozprzestrzeniając ją na cały świat. ( Z dziejów tej grupy widac zarówno wzloty jak i upadki, lecz do dzisiaj to co ich łączy – nie łączy innych narodów.
Nauki Jezusa i wiedza przekazana wówczas światu przez jego usta wskazywała na drogę jaką ma podążać  ludzkość, aby zwyciężyć w sobie egoizm, czyli naturę  . On widział zwycięstwo w odrodzeniu się do życia duchowego;
„Wchodźcie przez ciasną bramę. Bo szeroka jest brama i przestronna ta droga, która prowadzi do zguby, a wielu jest takich, którzy przez nią wchodzą. (14) Jakże ciasna jest brama i wąska droga, która prowadzi do życia, a mało jest takich, którzy ją znajdują. „
Ew. Mat. rozdz 7
Na terenie dzisiejszego Izraela żyje niezłomna grupa kabalistów , którzy wykonują swoją misję w pełni. Pozakładane szkoły służą społecznościom całego świata. W nich nabywa się mądrości jak żyć w epoce , która  osiąga swoje epogeum, a ludzie już pragną zmian – są zmęczeni nią.
Tylko zmiana wzajemnych relacji, zamiana bez przeczynowej nienawiści w narodzie Izraela na miłość do bliźniego podniesie nas na wierzchołek ludzkiego rozwoju i udzieli odpowiedzi na nasze cierpienia.
Powierzone im zadanie – ma na celu pokonać wspólnie z Dzisiejszym Babilonem – egoizm i połączyć się na warunkach miłości braterskiej. W ten sposób kabaliści z całego świata stają się przykładem dla innych, pokazującym w jaki sposób można osiągnąć wieczne i doskonałe życie. Czyli wejść w Przymierze – o jakim głosili pierwsi uczniowie Jezusa.
Podsumowanie;
Wiara Abrahama w to co czynił za życia ma przełożenie i dzisiaj. Żyje wiele ludzi, którzy pragną zmiany i już jej pierwsze iskierki światła są dostrzegalne.
Ciekawostka ;
Jednym z największych kabalistów naszych czasów jest Rabbi Jehuda Aszlag (Yehuda Leib Ha-Levi Ashlag), który urodził się w Warszawie w dniu 04.10.1886 roku, zmarł w 06.10.1954r w Izraelu.
Jest autorem dwóch głównych kabbalistycznych dzieł będących pracami jego życia. Pierwszym jest Talmud Dziesięciu Sfirot (TES), który jest swego rodzaju „akademickim podręcznikiem” Kabały. Składa się z 16 ksiąg, które stanowią usystematyzowane dzieło zawierające zapisy i komentarze do dzieła Ari – „Ec Haim”.
Drugim jego wielkim dziełem jest Sulam (Drabina), dzięki któremu dostał przydomek Baal ha Sulam (właściciel drabiny). Jest to główny kabalistyczny tekst o niewiarygodnej precyzji stanowiący komentarz do Księgi Zohar.
Baal Sulam studiował kabałę od 7 roku życia. W wieku 12 lat studiował niezależnie Talmud. A gdy miał 19 lat jego wiedza na temat Tory była tak wielka, że nadano mu tytuł „rabbi”. Obecnie jego prace są główną podstawą dla studiowania nauki Kabały.

Dzisiaj w XXI wieku n.e. warto cofnąć się do piątego tysiąclecia p.n.e.
Dlaczego ?


To w tamtej epoce  rozpoczęło coś się dziać z naszym braterskim światem, co dzisiaj osiąga swoje epogeum i niebawem odejdzie w przeszłość.
Babilon – pierwsza potęga cywilizacji ludzkiej ( teren dzisiejszego Iraku ) rozpoczął podroż dwóch sobie obcych narodów. Obcy pod względem postrzegania. Z Babilonu a konkretnie z bogatego miasta Ur wywodził się ojciec narodu zwanego – Izrael.
Kim był Abraham ?


Abraham, syn Teracha, był takim samym mieszkańcem Babilonu, jak i inni w jego otoczeniu. On również czcił bożków. Co więcej, jego rodzina cieszyła się szacunkiem i uznaniem dzięki temu, że zajmowała się wyrobem i handlem figurek bożków, co było zajęciem całkiem dochodowym.
Podobnie jak jego sąsiedzi, Abraham pewnego razu poczuł, że jego pragnienia znacząco wzrosły. Jednak w tej nowej sytuacji zaczął on zachowywać się inaczej, w porównaniu z innymi. Prymitywne wierzenia w martwych bożków przestały go zadowalać. Zechciał czegoś więcej. Tak jak i czegoś więcej zapragnęli okoliczni mieszkańcy.
Kiedy ludność Babilonu zamieniła wiarę w bożków na pielęgnowanie bezgranicznego egoizmu, Abraham uświadomił sobie coś, co nie było znane jeszcze nikomu. Zrozumiał on, że całym naszym życiem steruje egoizm i ludzie podążają za nim w naturalny sposób ( jest ich naturą ). Jednak, wraz z tym, mają oni szansę wykorzystania swojego egoizmu jako siły prowadzącej do pozytywnych zman.
Abraham obserwował swoich znajomych, którzy oddalali się od siebie coraz mocniej, mimo, że jeszcze niedawno żyli w braterskiej miłości. Rosnący egoizm prowadził ich do nienawiści bez powodu. Starał się on nauczyć ich zbliżenia wbrew rosnącemu egoizmowi. Opierając się na włanych duchowych odkryciach, Abraham wyjaśniał ludziom, że gdyby podnieśliby się nad swoim egoizmem i ze wszystkich sił postaraliby się utrzymać w braterskiej miłości, to osiągnęliby nawet większe połączenie z Wyższą siłą – jakim jest nasz Stwórca.
Była to główna idea, której nauczał Abraham: rola egoizmu nie polega na tym, aby podzielić ludzi, lecz w tym, aby podnieść się nad nim i zwiększyć i umocnić wzajemną miłość. Kiedy człowiek dokonuje wysiłku stanowienia jedności  w braterstwie ludzkim – zauważa, iż zaczyna odkrywać Wyższą siłę  - samego Stwórcę.
Abraham opisał swoje odkrycia w księdze i nazwał ją Sefer Jecyra (Księga Stworzenia). Zgodnie ze swoim duchowym poznaniem, dodał on do swojego imienia literę ? i zaczął nazywać się Abraham. W ten sposób zaczął masowe rozpowszechnianie swojej metodyki, starając się opowiedzieć o niej wszystkim w przystępnej formie. Jednak tylko nieliczni mieszkańcy Babilonu przyjęli nauczanie pierwszego na świecie kabalisty.
Ci, którzy zgodzili się słuchać „duchowego rewolucjonisty”, stworzyli pierwszą grupę kabalistyczną, która z czasem stała się narodem żydowskim. Większość z nich uczyła się metodyki Abrahama na lekcjach, których udzielał on w swoim słynnym namiocie. Razem z żoną Sarą otworzył on wejście dla wszystkich. W księdze „Midrasz Raba” mówi się o tym, że Abraham zapraszał gości do swojego domu, ugaszczał ich i prowadził do świata duchowego.
Dla tych, kto nie dojrzał jeszcze do pojęcia nowej nauki, Abraham opracował bardziej „lekkie” metodyki duchowe, odpowiadające korzeniom ich dusz. Tora opisuje nam, jak Abraham polecił udanie się swoim ludziom do Kedem (dzisiejszy Dalszy Wschód), gdzie w późniejszym czasie powstały wschodnie nauki: „synów zaś, których miał z żon drugorzędnych, obdarował i kazał im jeszcze za swego życia odejść od Izaaka ku wschodowi, do kraju leżącego na wschód.” (Księga Rodzaju. 25,6)
Przedstawiciele różnych gałęzi dynastii Abrahama stali się później założycielami współczesnych religii.
Abraham, jako pierwszy człowiek w historii, zdał sobie sprawę, że istnieją zaledwie dwa rodzaje stosunku do rzeczywistości, w której istniejemy:
albo człowiek krok po kroku odkrywa wyższą rzeczywistość w swoich wewnętrznych odczuciach poprzez pracę z rosnącym egoizmem, albo spełnia jego wymagania.
Metodyka Abrahama była absolutną nowością i stała się kamieniem milowym w postrzeganiu samego siebie i otaczającej rzeczywistości. Dlatego Abraham jest nazywany największym rewolucjonistą w historii. Nazywają go ojcem narodu żydowskiego, ponieważ był on faktycznym założycielem tego narodu. Chrześcijaństwo nadało mu przydomek Ojca wiary.
Mieszkańcy Babilonu, którzy podążali za nim, utworzyli grupę kabalistyczną. Ta grupa rozrosła się do rozmiarów narodu, który z biegiem czasu stał się narodem Izralea, różniącym się od innych tylko swoją misją historyczną, dla której był on stworzony. Tą misją jest realizacja duchowej metodyki Abrahama.
Zgodnie z kierunkiem swojego rozwoju, grupa kabalistyczna Abrahama zaczęła nazywać się „Izrael”. W języku hebrajskim to słowo składa się z dwóch części – jaszar (???) i el (??), co oznacza „prosto do Wyższej siły”. Wyniki badań naukowców potwierdzają fakt, że dzisiejszy naród Izraela jest genetycznie identyczny ze starożytno – babilońskim narodem.
Należy zauważyć iż;


Światowe realia ostatnich wieków bardzo przypominają realia czasów starożytnego Babilonu. Po pierszej fali rewolucji gospodarczej nastąpiło przyspieszenie rozwoju we wszystkich kierunkach, które tylko można sobie wyobrazić. Energetyka i transport, telewizja i radio, kino i giełda, przedmioty rozkoszy i jedzenie dla smakoszy, wysoka technologia i demokracja – rozwkit tego wszystkiego nasątpił całkiem niedawno. Egoizm, który po raz pierwszy wyrwał się z kajdan w starożytnym Babilonie, sięgnął szczytu swojego rozwoju na początku XX wieku. Dziś rośnie on nieporównywalnie szybciej niż w poprzednich epokach, co więcej, ciągle przyspiesza. ( tzw wyścig szczurów )
Wraz z przyspieszeniem rozwoju technologii, wielu z nas wyraźnie odczuwa, że żyjemy w analogicznie podobnym miejscu do Babilonu. Coraz więcej ludzi udaje się na poszukiwania czegoś leżącego poza granicami rozkoszy naszego świata, nawet tych najbardziej kuszących.
Podobnie jak i Abraham, zaczynamy zdawać sobie sprawę, że ślepa pogoń za egoistycznymi przyjemnościami jest skazana na niepowodzenie. Poruszając się tą ścieżką wielu już odczuło, że zmiana podejścia do życia jest niezbędna. Pełne niezadowolenie jest przyczyną epidemii depresji – najbardziej popularnego schorzenia obecnych czasów.
Mało tego, że wewnętrzne kryzysy narastają w ludziach w ciągu ostatniego stulecia, to jeszcze i zewnętrzna rzeczywistość nie wydaje się być lepsza. Wojny światowe, terroryzm, globalne zagrożenie broni atomowej, wzrost ubóstwa, kryzysy ekologiczne, kryzysy w nauce i sztuce – to wszystko zwiększa przeczucie, że klucz do rozwiązania tego chaosu znajduje się na wyższym, bardziej globalnym poziomie. Dzisiaj potomkowie cywilizacji babilońskiej – innymi słowy, cała ludzkość – tak jak i Abraham, zdaje sobie sprawę z istniejącego kryzysu.
Poszerzające się pojmowanie globalnego kryzysu prowadzi świat do tego samego stanu, w którym znajdował się Babilon 5 tysięcy lat temu. Jednakże, istnieje znacząca różnica – dzisiaj ludzkość, zamieszkująca już całą kulę Ziemską i licząca miliardy osób, jest już gotowa słuchać. Dojrzała już dla przyswojenia i realizacji metodyki Abrahama.

 

Metodyka Abrahama w nasze dni..


W starożytnej Mezopotamii metodyka Abrahama nie znalazła zbyt wielu zwolenników. Metodyka, którą odkrył Abraham, nazywa się Kabała. Jak już było powiedziane, Abraham starał się rozpowszechnić ją wśród mieszkańców Babilonu, jednak większość z nich nie wykazywała zainteresowania.
Skutkiem tego był podział rozwoju ludzkości na dwie części, który został zapoczątkowany w starożytnym Babilonie: naród Izraela i inne narody świata.
Misja Izraela dla całej ludzkości ..


Celem kabalistycznej grupy, którą założył Abraham, był rozwój metodyki kabały w zamkniętym społeczeństwie, przechować ją w tajemnicy i doczekać się tego czasu, kiedy reszta ludzkości uświadomi sobie, że rosnący egoizm przynosi zło. Abraham wiedział, że w końcu ostatniego etapu rozwoju egoizmu, ludzie trafią do sytuacji bez wyjścia będąc w wielkiej rozpaczy wynikającej ze sposobu swojego istnienia. Przewidział on, że tylko wtedy ludzkość będzie gotowa przyswoić i zastosować jego metodykę.
Taki był cel jego grupy, dlatego też była ona wybrana spośród całej ludzkości, otrzymawszy takie nazwy, jak „światło dla narodów”, „naród wybrany” itd. Tej grupie ludzi powierzono specyficzne zadanie – być przykładem dla ludzkości, realizując metodykę Abrahama i rozprzestrzeniając ją na cały świat. ( Z dziejów tej grupy widac zarówno wzloty jak i upadki, lecz do dzisiaj to co ich łączy – nie łączy innych narodów.
Nauki Jezusa i wiedza przekazana wówczas światu przez jego usta wskazywała drogę jaką ma podążać  ludzkość, aby zwyciężyć w sobie egoizm, czyli naturę  . On widział zwycięstwo w odrodzeniu się do życia duchowego;
„Wchodźcie przez ciasną bramę. Bo szeroka jest brama i przestronna ta droga, która prowadzi do zguby, a wielu jest takich, którzy przez nią wchodzą. (14) Jakże ciasna jest brama i wąska droga, która prowadzi do życia, a mało jest takich, którzy ją znajdują. ”

Ew. Mat. rozdz 7
Na terenie dzisiejszego Izraela żyje niezłomna grupa kabalistów , którzy wykonują swoją misję w pełni. Pozakładane szkoły służą społecznościom całego świata. W nich nabywa się mądrości jak żyć w epoce , która  osiąga swoje epogeum, a ludzie już pragną zmian – są zmęczeni nią.
Tylko zmiana wzajemnych relacji, zamiana bez przeczynowej nienawiści w narodzie Izraela na miłość do bliźniego podniesie nas na wierzchołek ludzkiego rozwoju i udzieli odpowiedzi na nasze cierpienia.
Powierzone im zadanie – ma na celu pokonać wspólnie z Dzisiejszym Babilonem – egoizm i połączyć się na warunkach miłości braterskiej.

 

W ten sposób kabaliści z całego świata stają się przykładem dla innych, pokazującym w jaki sposób można osiągnąć wieczne i doskonałe życie. Czyli wejść w Przymierze – o jakim głosili pierwsi uczniowie Jezusa.
Podsumowanie;

 

Wiara Abrahama w to co czynił za życia ma przełożenie i dzisiaj. Żyje wiele ludzi, którzy pragną zmiany i już jej pierwsze iskierki światła są dostrzegalne.
Ciekawostka ;


Jednym z największych kabalistów naszych czasów jest Rabbi Jehuda Aszlag (Yehuda Leib Ha-Levi Ashlag), który urodził się w Warszawie w dniu 04.10.1886 roku, zmarł w 06.10.1954r w Izraelu.
Jest autorem dwóch głównych kabbalistycznych dzieł będących pracami jego życia. Pierwszym jest Talmud Dziesięciu Sfirot (TES), który jest swego rodzaju „akademickim podręcznikiem” Kabały. Składa się z 16 ksiąg, które stanowią usystematyzowane dzieło zawierające zapisy i komentarze do dzieła Ari – „Ec Haim”.
Drugim jego wielkim dziełem jest Sulam (Drabina), dzięki któremu dostał przydomek Baal ha Sulam (właściciel drabiny). Jest to główny kabalistyczny tekst o niewiarygodnej precyzji stanowiący komentarz do Księgi Zohar.
Baal Sulam studiował kabałę od 7 roku życia. W wieku 12 lat studiował niezależnie Talmud. A gdy miał 19 lat jego wiedza na temat Tory była tak wielka, że nadano mu tytuł „rabbi”. Obecnie jego prace są główną podstawą dla studiowania nauki Kabały.

 
 

  • RSS